OBLICZA UMIERANIA

„Można i należy przewidzieć ostatnie chwile życia umierającego.”

O procesie umierania mówić trudno, jeszcze trudniej w nim uczestniczyć. Gdy ktoś bliski umiera, czujemy się zagubieni. Mimo że uznajemy istnienie śmierci, zbliżenie się do niej budzi lęk. Ostatnie miesiące, dni czy godziny życia przebiegają według pewnego schematu. Zmienia się zachowanie umierającego, reakcje organizmu i parametry zdrowotne – podkreślają eksperci.

Z dużym prawdopodobieństwem można określić, czy pacjentowi zostało kilka miesięcy, tygodni lub jedynie kilka dni życia. Rodzina chorego powinna być na to przygotowana – twierdzi doc. Małgorzata Krajnik z Katedry i Zakładu Opieki Paliatywnej CM UMK.

„W ostatnich miesiącach życia zmniejsza się zainteresowanie światem zewnętrznym.”

Umieranie nieuleczalnie chorego jest na ogół powolnym procesem, przechodzącym przez kolejne etapy. „W ostatnich miesiącach życia przede wszystkim zmniejsza się zainteresowanie światem zewnętrznym. Chory rozmyśla nad swoim życiem, wspomina i ocenia jak żył, czego żałuje, a z czego jest dumny. Stara się też doprowadzić do końca niepozałatwiane sprawy” – powiedziała specjalistka na spotkaniu z dziennikarzami podczas II Letniej Akademii Onkologicznej.

Dodała, że warto zwrócić uwagę na objawy fizjologiczne chorego, takie jak zmniejszony apetyt, postępujące chudnięcie, zmęczenie i osłabienie oraz częstsze i dłuższe przesypianie. Chory może wtedy prosić o eutanazję, gdyż boi się bólu, ale może też obawiać się utraty godności, z czego nie zawsze zdają sobie sprawę najbliżsi.

Ciało i zachowanie w ostatnich tygodniach, dniach, godzinach życia:

W ostatnich tygodniach życia terminalnie chory coraz mniej mówi i coraz dłużej śpi. Pojawia się świadomość bliskości śmierci, halucynacje i dezorientacja oraz widzenie zmarłych bliskich osób. Spada temperatura ciała (o jeden stopień lub więcej), zmniejsza się ciśnienie tętnicze krwi, występuje bladość i sinica oraz większe pocenie się. Oddech staje nieregularny, słuchać rzężenie i kaszel.

W tym okresie u chorego może też zaskakująco pojawić przypływ energii. Chce wstać z łóżka, choć wcześniej nie było to możliwe, wykazuje większą ochotę do rozmowy i większy apetyt. Często jednak jest to mylące. „Pacjent może przechodzić już w ostatnia fazę umierania” – podkreśla doc. Krajnik.

W ostatnich dniach życia chory staje się bardzo osłabiony i wyłącznie leży. Nie może jeść, ma coraz większe problemy z połykaniem, pije małymi łykami i nie chce przyjmować tabletek. Przesypia większość czasu, a kontakt z nim jest coraz trudniejszy.

W ostatnich godzinach życia człowiek traci stopniowo przytomność. Może mieć oczy otwarte, ale nie widzi tego co się dookoła niego dzieje. Wydaje się, że słyszy, lecz nie reaguje na otoczenie. Gałki oczne ma zapadnięte i nie domyka powiek. A na twarzy widać rozluźnienie.

Postępują zmiany fizjologiczne. Tętno jest słabo wyczuwalne, oddech płytki i wolniejszy. Skóra jest zimniejsza i bardziej lepka, pojawia się sinica na kończynach i wokół ust. Zakłócona zostaje kontrola zwieraczy, czego skutkiem jest nietrzymanie stolca i moczu.

Bezpośrednia przyczyna zgonu:

Co jest bezpośrednią przyczyną zgonu? „Gdy umiera chory na nowotwór zwykle dochodzi do zapalenia płuc, niewydolności wielu narządów, głównie serca, nerek i wątroby, oraz niedrożności przewodu pokarmowego” – powiedział doc. Krajnik. Skutkiem tego jest powodująca śmierć niewydolność krążeniowo-oddechowa i nagła śmierć sercowa. Następuje zanik odruchu rogówkowego (po dotknięciu rogówki powieki pozostają nieruchome).

Zapewnić spokój umierania:

„Chory chce umierać w spokoju, dlatego trzeba zrobić wszystko, by mu go zapewnić” – podkreśla specjalistka. Należy wspierać go psychiczne, spełniać wszystkie jego potrzeby i zagwarantować odpowiednie leczenie objawowe. Głównym celem opieki w tym okresie jest bowiem zapewnienie jak najlepszej jakości życia – na ile to możliwe – oraz przygotowanie do śmierci i bezpieczeństwo umierania.

Co należy wtedy robić? „Nie należy niszczyć nadziei nierealnych, lepiej próbować naprowadzać na te, które są realne. Od początku trzeba rozmawiać zarówno o nadziei, jak i o przygotowaniu do „najgorszego” – podkreśla doc. Krajnik. Dodaje, że spokojna śmierć jest jednym z celów i choć brzmi to paradoksalnie – „sukcesów” personelu medycznego opiekującego się chorym.

spokojne umieranie

Śmierć – osobiste osiągnięcie umierającego?

Na posiedzeniu Brytyjskiego Towarzystwa Lekarskiego wyraziła to zmarła w 2005 r. prof. Cicely Saunders, specjalistka medycyny paliatywnej: „Kiedy mówię o godzeniu się ze zbliżającą się śmiercią, nie mam na myśli ani pokornego poddania się ze strony pacjenta, ani też defetyzmu czy zaniedbania ze strony lekarza. Dla obojga jest ono przeciwieństwem bezczynności. Naszym zadaniem jest zmiana nastawienia do tego problemu, tak by był on postrzegany nie jako przegrana żyjących, ale osiągnięcie umierających. Jako niezwykłe, osobiste osiągnięcie pacjenta”.

Od Bazyla:
Jest jeszcze inne oblicze umierania. Oblicze zła, które przed nieuchronnym końcem swojego paskudnego życia, próbuje „zabijać” wszystko co wokoło jest dobre i zrodzone z miłości. Trudno zrozumieć tak haniebną postać, trudno zrozumieć: dlaczego w obliczu śmierci nadal chce taki człowiek zabijać i pozostawiać po sobie zgliszcza. Czy to wina RAKA? Nie, zło czerpie siły w wiarę swojego odwiecznego mentora, który swoje czarne szaty, wywyższył do rangi symbolu destrukcji.

Dzisiaj patrzę na umierającą kobietę, która dzięki mojej miłości do Boga i jego stworzenia, dzięki mojej wiedzy zdobytej w ekstremalnych warunkach i moim pieniądzom, otrzymała możliwość przeżycia kolejnych dni, jako rozumna istota.

Ale dziś, w lęku przed moim Bogiem, mówię głośno: żałuję. Żałuję, że ślepota moja, dała tej kobiecie władzę do niszczenia innych. Wybacz mi Boże, bo czasami WRAŻLIWOŚĆ potrafi – tak jak w opisanym przypadku – uratować jedno WIELKIE ZŁO, aby w tym czasie, chwilowego tryumfu „egoistycznej tępoty” – śmierci doświadczali inni, szlachetni i prawi.

Nie ratujcie zła. Bo rachunek dobroci nigdy się nie zbilansuje, a Nasz Bóg, rozczaruje się nami kolejny raz. Ulżyjmy choć trochę Naszemu Bogu – idźmy ku DOBROCI.

Mówią, że śmierć jest początkiem. Ale do końca powinniśmy walczyć o życie – z godnością na twarzy, aby nikt po Naszej śmierci, nie zarzucił nam: Zła!
Świadomość dobroci i miłości – to podstawa naszej egzystencji tu na Ziemi, ale wielu jest jeszcze takich którzy miłość mają za nic. Oby tylko do czasu samotnego umierania, czasu upadku pod ciężarem zbrodni na miłości…

Bóg zawsze wybacza, ale i Bóg również prowadzi Nas do źródła ukojenia i miłości.
Nie musisz wierzyć w Boga. Ale uwierz w dobroć i miłość a wtedy umieranie będzie poezją – którą wreszcie zrozumiesz.

Wybacz jej Boże. Ona nie wie co czyni….

śmierć

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.